कविता : लाहुरेको चिट्ठी

Lilanath Basyal

लिलानाथ बस्याल 

 सुनसान रातमा सपना एउटा, नराम्रो देखेर ।

यो एउटा चिट्ठी पठाएँ सानु, हतारमा लेखेर ।।

यो भन्दा पहिले पठाको चिट्ठी, पायौ कि पाएनौ ?

चुहेको थियो खरको छाना, छायौ कि छाएनौ ?

 

घरी म रोएँ मखमली सम्झी, दिदीले उनेको ।

घरी म रोएँ गलबन्दी सम्झी, तिमीले बुनेको ।।

गएको महीना गाउँमा ठूलो, पहिरो आयो रे ।

बेंशीको हाम्रो धान रोप्ने खेत, खोलाले खायो रे ।।

 

लकडाउनको बेला आमाको दबाई, पायौ कि पाईनौ ?

नछुटाई तिमीले प्रेसरको दबाई, खायौ कि खाईनौ ?

पसलको साहुले उधारो चामल, दिए कि दिएनन ?

घरबेटी बाले कोठाको भाडा, लिए कि लिएनन ?

 

घाँसको डोको बोकेर सार्थक, वनमा गएछ ।

बोडिङ्गमा पढ्ने रहर उसको, त्यत्तिकै भएछ ।।

बिचरा सुलभ म पढ्न जान्छु, भन्छ कि भन्दैन ?

आएनन् बाबा भनेर औंला, गन्छ कि गन्दैन ?

 

सम्झन्छु खाली तिमीले थोत्रो, पछेउरी धोएको ।

म हिंडे पछि आँगनको डिलमा, बसेर रोएको ।।

लकडाउनको बेला छोरी र तिमी, बिरामी थियौ रे ।

बिहेको औंठी तिलहरी बेची, औषधि लियौ रे ।।

 

कम्पनी बन्द काम पनि बन्द, तलव नि आछैन ।

पाइन्छ कि पाईन्न आफ्नो घर जान, त्यो पनि था छैन ।।

सकियो पैसा बन्द भो कमाई, सकियो रासन ।

अर्काको देशमा हाम्रो के सुन्थे, अर्कैको साशन ।।

 

नेपालमा काम नपाउँदा केही, विदेसमा पसियो ।

गरिवलाई सुख रहेनछ कँहि , दु:खमा फसियो ।।

विरानो देशमा जिन्दगी बित्यो, अर्काको वशैमा ।

लकडाउन खुले फर्केर आउँछु, यही आउने दशैंमा ।।

खानीगाउँ, पाल्पाका सर्जकले विभिन्न विषयमा लेख, रचना, कविता लेख्नुहुन्छ ।  

Comments

comments